PIER

't Is z'n onderd jaer 'elee dat 'en geboore wier,
z'n kribbe stoeng in d'Arreke, ze noemde 't veintje Pier.
Z'n vder en z'n moeder die waere stikke grs,
ze waer' zeven jaer 'etrouwd en d was lm nog hin kroost.
Mer uuteindelek d was 't er dan, et kwam der dan noe toch nog van.
Ze noemde 't n z'n babba, dat was Pier.
't Is z'n onderd jaer 'elee dat 'en geboore wier.

Ons Piertje groeide op an den diek en langs de z,
en van 't strange wist 'en les, zo von je der gin tw.
Ie kon jutt' en ie kon strpe, mr ie moch k werris lpe
a de veldwachter den zag en ie dee ie:s da nie mag.
M z'n moeder was content en ie kreeg een extra cent:
'n knientj' op taefel, dan at iedern v tw.
Ons Piertje groeide op an den diek en langs de z.

En toen atten aalf de twintig was toen rocht en an een vrouwe.
Ze keek' is ni mekander' en toen moch z' gauw getrouwe.
Ze kocht' een l klein uusje in de Boekout vlak bie 't Out,
't was ter seumers om te stikken en 's winters vee te koud
't was een grten :remoe:, m ze konde 't er mee doe:
wan ze konde op mekandere vertrouwe.
Toen atten aalf de twintig was toen rocht en an een vrouwe.

M toen kwam de grten oorlog en dat brocht ze vee verdrie:t.
Der uusje kreeg een treffer en toe:n waere z'les kwiet.
Ze moch vluchte v de bommen, van der durrepje vandaen
d allne m een meulen en een toren bleve staen.
M ze vochte v d'r leven en das z' ltied bie ebleve
gelukkig kwam der toen een beet'ren tied
wan dien :remoe: en oorlog dat brieng toch m verdrie:t.

En noe zit en op z'n bankje op den diek bie 't monument,
en d lp' een breg mensen die a 't en l nie kent.
M gelukkig as een kind in de zunn' en uut de wind
dienkt en dan nog werris v'romm' oe of 't zo varr'ei kunne komme.
Ie is ltied nog gezond en ie lp nog lm rond
a is ter nae gin mens m die ten kent.

Tekst: Piet Stroo, Kapelle,
muziek: Verdronken Vlinder (Boudewijn de Groot)
terug naar Piet Stroo

Deze pagina is bijgewerkt op