Durske t duzend

`n Durske t duzend, is `t wefke van Wouter,
mi gen as lempkes en haoren as stroi.
Mar amper zo grt as `nne flinke kabouter;
mar strk as `n perd en zo vlug as `n vloi.
Ze wit rond 't huis, hil 't boeltje te regelen,
zo kln as ze is, van d'n duvel nie bang.
En die ze nie mag, wit ze bten te kegelen,
zo brd as ie is, of dik twee mter lang.

Durskes as die, veinde gij zmar nie,
z'n spil waor alles um drit.
Durskes as die, veinde nooit een-twee-drie,
ze zen z dik nie gezid.

Ze voeiert de verkes, de beren en biggen
en borstelt ze blinkend, as glinsterend glas.
Ze zurgt da de zeugen goed dreug blven liggen
en gaort veur de geiten `t geurigste gras.
Ze hi hart veur de hennen en raopt alle ier,
`t perd kr z'n hooi en z'n haovermeel prompt.
Ze houwdt alles bj en gin mens die is blijer,
as er bij `n koew `n kln kelfke komt.

Nooit heurde den boer of `n keind zich beklaogen.
Ze krgen volop en op td hun gerief.
Daor zij heur familie op handen zal draogen,
lpt hil het gezin as `nne locomotief.
Ze h veur `t wrk z d'r gen methoden;
maor alles verloopt, zonder een centje pijn.
Zo'n durske it duzend, zo'n gift van de goden,
daor moete wel nondejuus znig op zen.

Tekst en muziek: Ruud van der Heijden
terug naar Ruud van der Heijden

Deze pagina is bijgewerkt op